ܓدنيای ساده ی من....ܓܨ

نقطه سر خط...

diare-tanhayi — Sun, 26 Feb 2012 12:56:07 GMT

هر شروعی یه پایانی داره...

واین جا...

پایان کار دنیای ساده ی منه...

دنیای ساده ی من دیگه ساده نیست...

آدمایی توش وارد شدن که خط خطیش کردن و سادگیشو گرفتن...

حالا دیگه واسه نوشتن دردودلای ساده م-که دیگه ساده به نظر نمیان-باید جای دیگه ای رو بسازم...

جایی که آدماشم ساده باشن نه فقط اسمش...

خداحافظ برای همیشه...

diare-tanhayi — Fri, 23 Jul 2010 20:17:33 GMT

دیروز رفته بودم خیابون که از قضا کارم طول کشید و مجبور شدم تا ساعت 9 شب تو خیابون باشم

البته این اولین بارم نبود که تا این موقع بیرون بودم اما هر دفه که به این قضیه بر میخورم چیزای تازه تری از تفاوت دختر و پسر توی جامعه ی امروز رو به چشم میبینم.

ازاینکه مجبور بودم سرمو بندازم پایین و باسرعت قدم بردارم تا مبادا با نگاه های کثیف بعضی از آدما مواجه بشم عصبانی شده بودم.

از اینکه از کنار هر کسی که رد میشدم هزار تا تیکه بارم میکردن عصبانی شدم.با وجود اینکه وقتی سرتو بالا میگرفتی و یه نگاه بهشون مینداختی میدیدی که خیلیاشون سن پدربزرگ منو دارن.

این برای جامعه ی ما ضعفه…

ضعفایی که شاید منشاء هزاران چرایی باشه که تو ذهن ما به وجود میان و بدون اینکه به یه دونه شون جواب داده بشه تو ضمیرمون میمیرن و مدفون میشن

چرا بین آزادی دخترا و پسرا انقدر فاصله س ؟در صورتی که تو همه جای دنیا از حقوق مساوی دختر و پسر دم میزنن؟

چرا یه پسر میتونه تا نیمه های شب بیرون بمونه اما یه دختر راس ساعت 9 باید خونه باشه و کلی هم توضیح بده که کجا بوده و چه میکرده؟

مگه الان ما تو یجامعه ی آزاد زندگی نمیکنیم؟

مگه غیر از اینه که خیلی از زنها پابه پای مردا کار میکنن ؟یاحتی شایدم بیشتر؟

پس چرا به خیلی از اونا با دید بد نظر میکنن؟

چرا بعضی ها به خودشون اجازه میدن حرفایی بزنن که خیلی چیزا رو زیر سوال میبرن؟کما اینکه آبروی یه نفر باشه؟

حالا اگه این کارا رو میکنن به خودشون مربوطه چون مارو که تو گور اونا نمیخوابونن اما چرا خیلی از افکارای غلطشونو به دین نسبت میدن؟

من تا چند وقت پیش به کتابای مذهبی خیلی علاقه داشتم و میخوندم امادیگه هر کتابی رو نمیخونم چون توی بعضیاشون یه چیزایی نوشته بود که اگه آدم یه ذره ایمانش سست باشه از دین برمیگرده!

به عنوان مثال من دو سه سال پیش توی یه کتاب خوندم که درمورد دنیای بعد از مرگ بود و توش عین این جمله رو نوشته بود که"یه زن برای خوردن یه لیوان آب بهتره که از شوهرش اجازه بگیره!"چیزی رو نوشته بود که اصلابه موضوع کتاب ربطی نداشت)

و جالب تر اینکه اینو به عنوان یه حدیث نقل کرده بود

یا مثلا من توی یه جای دیگه خوندم که از پیامبر حدیثی نقل شده بود که ایشون گفتن مردی که خرج زنشو بده مثل این میمونه که صدقه داده!!!!!!!!!

حالا میخوام بدون موضع گیری خاصی با منطق به دوتا جمله ی بالا فکر کنین

چنین چیزی ممکنه؟

از هم سن و سالای خودم میپرسم که همین امسال توی کتاب دین و زندگی در مورد جعل احادیث خوندیم

به نظر شما این احادیث چقدر صحت دارن؟

اون زمان که احادیث معصومین جعل میشد دوره ی جهل بود دوره ای بود که سران ممالک با اسلام واقعی مخالفت میکردن و وجود امامان رو نادیده میگرفتن و حتی اونا رو طرد میکردن

آیا جامعه ی الان ما توی چنین وضعی قرار داره؟

چرا بعضی از مباحث دین رو هر طور که میخوان تفسیر میکنن؟

من دیروز رفته بودم کلاس یکی از این آموزشگاه های کنکور(که نسبت به مدارس رسمیت کمتری دارند)مسئول اونجا به من گفت که چرا باروسری اومدی؟

من یه مقدار تعجب کردم چون موقع ثبت نام توی موارد انضباطی نوع پوشش درج نشده بود فقط نوشته بود که رعایت شئونات اسلامی الزامی است یا مثلا با پوشش مناسب سر کلاس ها حاضر شوید

تعجب من از این نبود که بهم گفت مقنعه بپوش چون به هر حال مقنعه فرم رسمی تری برای حضور در کلاس داره من از این تعجب کردم که چرا به افرادی که مقنعه پوشیدن اما مقنعه پوشیدنشون از هزار بار نپوشیدن بدتر بود چیزی گفته نمیشه ؟درصورتی که من حجابم با روسری مشکلی نداشت

این چند تا موردی که اشاره کردم فقط قسمت کوچکی از مشکلات جامعه ی ما بود

مشکلاتی که هر فرد با بررسی رفتار خودش میتونه بخشی ازاونا رو بهبود ببخشه

این مشکلات نیاز به بررسی ریشه ای و عمیق نداره بلکه با نگاه سطحی به رفتار خودمون و اصلاح نگرش هامون نسبت به برخی مسائل خیلی آسون از سر راه جامعه برداشته میشه و به اون اجازه ی پیشرفت میده

خوبه که ما آدما_به خصوص ما ایرانی ها _یاد بگیریم هر کس تو عقایدش آزاده (البته به شرطی که عقایدش مانع هدف کلی جامعه ای که توش زندگی میکنه نشه)

یاد بگیریم که کمتر توی مسائل دیگران دخالت کنیم

کمتر زندگی خودمونو با زندگی دیگران مقایسه کنیم

کمتر تو کار دیگران موش بدوانیم

یاد بگیریم به عقیده های هم احترام بذاریم

به هم دیگه کاری نداشته باشیم

یاد بگیریم آبروی هر کس جزو با ارزش ترین دارایی های اون فرده پس به راحتی ازش نگیریم

خیلی از این مشکلاتی که گفتم توی زمان کوروش نبود

مردم آزاد تر از این بودن

دخترا و پسرا حقوق و ازادی های برابر داشتن تا جایی که تو برخی از مسائل مملکتی دخالت داشتن

به خاطر همین بش میگفتن کوروش کبیر

به خاطر همین قبیله ها و سرزمینها دوست داشتن زیر بیرق ایران زندگی کنن

حتی داوطلبانه به ایران میومدن و اینجا سکنی میگزیدند

چون کوروش به هیچ کس کاری نداشت

به همه ی قبایل و دسته ها و ملت ها اجازه میداد با عقاید خودشون روزگار سپری کنن(البته باز هم به شرطی که با هدف اصلی جامعه ی اون دوره مغایرت نداشته باشن)

به همین خاطر بود که کوروش بزرگ بود بزرگ مرد و اسمش هم بزرگ بر جا موند

سعی میکنم تو آپ بعدی وصیت نامه ی کوروش رو بذارم

چه می ماند؟

diare-tanhayi — Tue, 06 Jul 2010 16:53:00 GMT

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند

از من چه می ماند جز این تکرار پی در پی

تکرار من در من مگر از من چه می ماند

غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی

غیر از غباری در لباس تن چه می ماند

از روزهای دیر بی فردا چه می آید؟

از لحظه های رفته ی روشن چه می ماند؟

عکس

diare-tanhayi — Tue, 29 Jun 2010 21:47:53 GMT

حالا كه دست هایت چتر نمی شوند
حالا كه نگاهت ستاره نمی بارد
حالا كه خانه ای برای ما شدن نداریم
از كاغذ شعرهایم اتاقی می سازم
تا آوار تنهایی بر سرت نریزد
و آرامش خیالت ، ‌خیس اشك هایم نشود

سلام به همه ی دوستای خوبم

بی معرفتی منو ببخشید که چند ماهی در خدمتتون نبودم

دانلود آهنگ

diare-tanhayi — Sun, 13 Jun 2010 14:26:36 GMT

Moments in life

لحظه ها در زندگی

There are moments in life when you miss someone

گاهی در زندگی دلتان به قدر برای کسی تنگ می شود

So much that you just want to pick them from

که می خواهید او را از رویاهایتان بیرون بیاورید

Your dreams and hug them for real

وآرزو های خود را در آغوش بگیرید

When the door of happiness closes,another openes

وقتی در شادی بسته می شود،در دیگری باز می شود

But often times we look so long at the closed door

ولی معمولا آنقدر به در بسته شده خیره می مانیم

that we don`t see the one wich has been opened for us

که دری را که برایمان باز شده نمی بینیم

Don`t go for looks;they can deceive

به دنبال ظواهر نرو ؛شاید فریب بخوری

Don`t go for wealth; even that fades away

به دنبال ثروت نرو؛این هم ماندنی نیست

Go for someone who makes you smile

به دنبال کسی باش که بر لبانت تبسم بنشاند

Because it takes only a smile to

چون فقط یک تبسم می تواند

Make a dark day seem bright

شب سیاه را نورانی کند

Find the one that makes your heart smile

کسی را پیدا کن که دلت را بخنداند

Dream what you want to dream

هر چه می خواهی آرزو کن

Because you have only one life

چون فقط یک بار زندگی می کنی

And one chance to do all the things

و فقط یک شانس داری

You want to do

برای انجام آنچه می خواهی

The happiest of people don`t necessarily

شادترین مردم لزوما

Have the best of everything

بهترین چیزها را ندارند

They just make the most of

بلکه بهترین استفاده را می کنند

Everything that comes along their way

از هر چه سر راهشان قرار می گیرد

The brightest of future will always be based on a forgotten past

همیشه بهترین آینده بر پایه گذشته ای فراموش شده بنا می شود

You can`t go forward in life until

نمی توانی در زندگی پیشرفت کنی

You let go of your past failures and heartaches

مگر غم ها و اشتباهات گذشته را رها نکنی

Don`t count the years count the memories

سال ها را نشمار،خاطرات را بشمار

پ.ن:این آهنگی که روی وبم هست رو پسر خاله ی من(تبسم) خونده

دوست دارم نظرتونو راجع به صداش بدونم

اسمش محمد یزدان پناهه ( نفر اولی که تو این آهنگ خونده)

بگین صداش قشنگه یانه؟

میتونین این آهنگ رو از طریق لینک زیر دانلود کنین:

http://www.upload4files.tk/download.php?file=0d924b7c98e7ba4252b227eef5c71f43

و در آخر هم جاداره از دوست خوبم آقا مرتضی گل که برای آماده کردن این آهنگ کمک زیادی به من کردن تشکر کنم

نظر یادتون نره

diare-tanhayi — Mon, 01 Mar 2010 19:38:18 GMT

غروب شد...آسمان که گرفت کودکی گریست....غریب....محو شد....صدای گریه اش میان هیاهوی آدم ها.....خدا را که دید عاشق شد........خندید.........سال هایی سخت گذشت.....درس ها آموخت.جوان شد......پادشاهی که درون خویش را می ستاید.......

من....در امتداد یک جاده ...در رویایی خیس.....

وتو....همیشه تو......ای همسفر من.......همنفس من........همزاد و همراه من........من......همه عمر...تو را پادشاهی می کنم.....تکیه کن به شانه های من.....

به روی من...آرام چشم گشودی...وبا تمام ستاره های آسمان برایت جشن گرفتیم....

وامروز من ستاره ی توام....همه ی آرزوهای تو...پشت و پناه تو....وبسم الله:عاشق تو....

وتو....به من نگاه کن....

تولد....کودکی....وقسم به جوانی ات....وخدایی که مرا می بیند....

من تو را دوست دارم و آرام با خدا می خندم....

تولدت مبارک

غروب شد...آرام ...بی صدا.پشت پرده ی چشم های بارانی تو....کوچه خلوت....تنهایی یک عشق...پنجره....نگاه های خاموش....هیاهوی آدم ها....عطش...دلدادگی....قلب پاک یک عاشق....دست میگذارم آرام به روی قلب تو....در آغوش میگیرم....آغوش عشق....پناه...آرام میگیری....

غروب شد....

اشک به چشم دارم....پشت پرده چشم های معصوم تو بود....آرام نداشت...شب های تنهایی....روزهای نگران....نگاه منتظر....اندوه . باران....مسافر من....."مسافر باران"

خنده ای نشست...اشک هایم جاری شد....

میدیدی کودک درون من...ودر آغوش می کشیدیم تنهایی و نجابت خویش را....چشم های همیشه خیس را....و چه سخت گذشت....آن روزهای من....آن شب های تو....نگاهت کردم....نگاهی کردی....آتش عشق جوانه زد...رویید....در قلب تو...در هستی من ...آرام شدم...

کودکی متولد شد....آبی و یاس....چون تو....

نگاهم کن

آرام آرام می آید

تولد دختری از جنس نور

تولد عشق

آری!یادم هست

آن روز که جشم به دنیای پوچ آدم ها باز کردی

چشمان تیره ی من به دنبال نگاه زیبای تو بود

وقلب پاک تو انگار با من بود

وصدایی که در گوش آسمان می پیچید

دخترکی پاک چون فرشته ها

به زمین هدیه شد

ومن آرام گریستم

انگار می دانستم لایق روح بزرگ تو نیستم

و می دانستم که نگاهت

روزی خرابم می کند...

شب تولد تو بود و من

ترانه ی تش های قلب عاشق خویش را

تقدیم سال های تنهایی تو می کنم

محدثه ی عزیزم:

تولدت مبارک

رویا

diare-tanhayi — Thu, 14 Jan 2010 22:20:42 GMT

چقدر کوچه های خلوت بامدادی را

خیس گریه رفتم و در غم غروب باز آمدم.

من می دانستم تو از میان روشن ترین رؤیاهای روزگار

تنها ترانه های ساده مرا برگزیده ای

چرا که من هنوز هم خسته ترین برادر همین سادگانِ زمینم، ری را !

هر بار که نام تو بر دفتر گریه های من جاری شد

مردمانی را دیدم که آهسته می آمدند

همانجا در سایه سار گریه و بابونه

عطر تورا از باغ پروانه به خواب کودکان خود می خواندند.

مردمان می فهمند

مردمان ساکت و مردمان صبور می فهمند

مردمان دیری ست که از راز واژگان ساده من

به معنای بعضی از آوازها رسیده اند.

رازی دارد این سادگی ،

این است رؤیا

معلوم است که بعد از نامه ها

مرا آوازی از تحمل اوقات گریه آموخته اند.

کجا می روی حالا؟!

بیا، هنوز تا کشف نشانی آن کوچه

حرف بسیار و

وقت اندک و

آسمان هم که بارانی ست!

اصلاً فرض که مردمان هنوز درخوابند،

فرض که هیچ نامه ای هم به مقصد نرسید ،

فرض که بعضی از اینجا دور،

حتی نان از سفره و کلمه از کتاب،

شکوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند،

با رؤیاهامان چه می کنند؟!

برایت دعا میکنم..

diare-tanhayi — Tue, 13 Oct 2009 15:36:00 GMT

برایت دعا می کنم ...

دعا می کنم که هیچگاه چشمهای زیبای تو را در انحصار قطره های اشک نبینم

و تو برایم دعا کن ابر چشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد همیشه از حرارت عشق گرم باشد و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو

گره ندهم

من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم که بال هایشان هرگز محتاج مر

هم نباشند من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی پس برایم دعا کن ، دعا کن که خورشید

آسمان زندگیم هیچگاه بدون تو غروب نکند

عشق یعنی رازقی ،

عشق یعنی مست گشتن از شمیم

عشق یعنی آفتاب بی غروب

عشق یعنی آسمان ، یعنی فروغ

عشق یعنی آرزو ، یعنی امید

عشق یعنی روشنی ، یعنی سپید

عشق یعنی غوطه خوردن بین موج

عشق یعنی رد شدن از مرز اوج

عشق یعنی از سپیده تا سحر

عشق یعنی پا نهادن در خطر

عشق یعنی لحظه دیدار یار

عشق یعنی دست در دست نگار

عشق یعنی نغمه های هایده

عشق یعنی رقص آب و آینه

عشق یعنی عقل شد مدهوش تو

عشق یعنی مست در آغوش تو

عشق یعنی لب به لب انداختن

عشق یعنی جامه را انداختن

عشق یعنی لحظه های بی قرار

عشق یعنی صبر ، یعنی انتظار

عشق یعنی اشتیاق و اضطراب

عشق یعنی دلهره ، یعنی شتاب

عشق یعنی اشک ، یعنی عاطفه

عشق یعنی یادگاری ، خاطره

عشق یعنی لایق مریم شدن

عشق یعنی با خدا همدم شدن

عشق یعنی جام لبریز از شراب

عشق یعنی تشنگی ، یعنی سراب

عشق یعنی خواستن ، له له زدن

عشق یعنی سوختن ، پر پر زدن

عشق یعنی سالهای عمر سخت

عشق یعنی زهر شیرین ، بخت تلخ

عشق یعنی با "خدایا" ساختن

عشق یعنی چون همیشه "باختن"

دوباره.....

diare-tanhayi — Mon, 17 Aug 2009 15:07:00 GMT

دوباره تنها شده ام ، دوباره دلم آرزوي آرزويم را كرده.

اي تنهاترين آرزو نمي دانم چرا رفتي، شايد خطا كردم

شايد از آن خواب پژمرده شدي غمگين ، كه اين گونه مرا نفرين به اشك كردي

شايد از جنس نگاهم به دستان گره خورده ات كه راه حل مسئله اي حل نشدنيست خشمناكي؟

کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم.

مي ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد وتازه ترين شعرم به تو هديه نشود.

دوباره شب ، دوباره تپش اين دل بي قرار

دوباره شب ، دوباره ياد تو كه اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته

دوباره شب ، دوباره سرما و كاغذي كه ديگر جاني براي تحمل اشك هاي سردم را ندارد

دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت،دوباره من و يک دنيا خاطره...

پی نوشت:از تبریکات صمیمانه و لطف تمامی دوستان تشکر می کنم .

ببخشید اگه جواب هاتون یه کم دیر شد آخه مسافرت بودم و دسترسی به اینترنت نداشتم

ایشالا تولد تک تکتون جبران می کنم

بازم ممنون

حرفهام برای او...

diare-tanhayi — Tue, 21 Jul 2009 22:36:00 GMT

لحظه نبودن نيستن ها ، اگر منت می نهی بر كلام من ، با احترام سلامت می گويم

و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هديه ميدهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.

ديرروز يادگاری هايت همدم من شدند و به حرفهای نگفته من گوش دادند.

و برايم دلسوزی كردند. البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراری بود و

يادآوری خاطرات با تو بودن.

دست نوشته ات را می بوسيدم و گريه ميكردم.

زيبا!!! به بزرگی مهربانی ات ببخش كه اشكهايم دست خطت را بوسيدند.

باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم. ولی نيافتمت!!!

از كهكشان دلسپردگی من خسته شدی كه تاب ماندن نياوردی و بی خبر رفتی؟

مهتاب كهكشان نيافتنی من ، آنقدر بی تاب ديدنت شده ام كه دلتنگی ام را به قاصدک سپردم...

و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوی تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را نديدند. قاصدك هم برنگشت.

شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شد. باشد،

اشكالی ندارد. تو عزيزی ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كنی ، خودش دنيايی است.

كاش ياسهايی كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند، دوست داشتنم را برايت آواز كنند.

كاش باران بعد از ظهرهايت، تو را به ياد اشكهای من بيندازد.

نازنين!!! هر پرنده سفر كرده ای از تو می خواند و هر غنچه ای كه می شكفد،

نام تو را بر زبان می آورد. نيم نگاهی به روزهای تنهايی ام كن و

لحظه های زرد و بی صدای مرا تو آبی و ترانه باران كن.

بگذار باز هم قاصدك ترانه های من در هوای دلتنگی تو پرواز کند.

همين حوالی بی قراری ها باز هم گلهای بیتابی شکفته!!!

زيبا!!! امشب ، شام غريبان عاشقانه من و تو است.

به يادت مثل شمع ميسوزم و ذره ذره وجودم آب ميشود.

تو هم به ياد بيتابی هايم شمعی روشن کن و بگذار مثل من بسوزد.

مهربانی باران ، يادم كن در هر شبی كه بی ستاره شد.

تقدیم به کسی که دوستش دارم و باریدنم در این شبها تنها و تنها برای اوست!!!